Uznawany za twórcę paleobotaniki, dyrektor i założyciel wrocławskiego ogrodu botanicznego. Urodził się 25 lipca 1800 roku w Szprotawie (Sprottau), syn miejscowego aptekarza Heinricha. Pierwsze lata nauki spędził w Szprotawie i Nysie. Początkowo kształcił się w zawodzie ojca, od 1821 r. studiował medycynę we Wrocławiu i Berlinie.





W 1826 r. osiadł we Wrocławiu i pracował jako lekarz. W 1827 r. habilitował się na docenta medycyny i botaniki. W roku 1831 został profesorem i konserwatorem ogrodu botanicznego. Profesurę z botaniki uzyskał w roku 1839. W 1852 r. został dyrektorem. Jego prace naukowe dotyczyły głównie świata roślin. Jego wybitne osiągnięcia dały mu światowy rozgłos, uznaje się go za twórcę światowej paleobotaniki. Zmarł w roku 1884 we Wrocławiu.